Πολύχρωμη πεταλούδα η ψυχή μου

Πολύχρωμη πεταλούδα η ψυχή μου. Βαπτίστηκα απο την πιο πετυχημένη νονά που έχω γνωρίσει. Άλλο βέβαια το φτερούγισμα της κουκουβάγιας.. η δική μου σοφία περιορίζεται στις πολυ πολύ μικρές στιγμές αλήθειας... μικροσκοπικές κουκίδες φωτός, σαν τα αστέρια. Μικρά μεγαλεία που άλλοι παρατηρούν και για άλλους είνια αδιάφορα. Κύριε Ταχυδρόμε αυτό ειναι το γράμμα μου..

Τα 34 Όμικρον.......(από την ΕΝ ΛΕΩ ΤΙΠΟΤΑ)

Το πιο ωραίο στο αυτό το blog εκτός του ότι το κλείνω και το ανοίγω συνέχεια είναι ότι έχου πολλούς πιστούς φίλους ακόμα κι αν αυτοί δεν είναι οι πρωταγονιστες των ιστοριών μου. Σας καλοσορίζω στον ιστίτοπό μας λοιπόν και στη ζωή μας. Το παρακάτω παραμυθι είναι γραμμένο από μια φίλη ως απάντηση στο τελευταίο μου post.Την ευχαριστώ πολύ για αυτό το ταρακούνημα!

Μια μέρα είπα να κοιμηθώ και εγώ αλλά ………..πω πω … εντάξει δε σου κρατώ κακία…. Αλλά ήταν ανάγκη αυτό το πουλί να χάσει το δρόμο …;;;; Πάλι καλά δηλαδή που το βρήκα εγώ, φαντάζεσαι να πήγαινε αλλού; Τέλος πάντων..αφού με ξύπνησε λοιπόν..του έβαλα να φάει κάτι ψιχουλάκια και του έδωσα νεράκι(λαχάνιασμα να δεις… λέξη δε καταλάβαινα από όσα έλεγε).
Είχε λέει νέα σημαντικά και ερχόταν να σε βρει να τα δημοσιεύσεις γιατί είναι ο μόνος τρόπος να βγουν προς τα έξω, κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει όταν μιλάει. Προσπάθησα να του πω εγώ πώς να έρθει αλλά δεν δεχόταν να ακούσει τίποτα, κουρασμένο πολύ..οπότε μου τα είπε εμένα και στα μεταφέρω ακριβώς όπως τα άκουσα σήμερα το πρωί…
Και μου είπε πολλά..για τον γαργαλιστή που χάθηκε ξαφνικά …για τις μωβ και μαύρες σελίδες που γέμισαν το blog για όλα ….ακόμα και για εκείνον τον τύπο που μαχαιρώνει τις μπάλες των παιδιών που έχουν πέσει στην αυλή του…. αλλά μου είπε και τη συνέχεια, αυτήν θέλει να σου γράψω…
Πριν λίγες μέρες παιδιά έπαιζαν στο δρόμο… άνοιξη, χαρά Θεού…. φωνές γέλια τραγούδια, γκρίνιες και κλάματα της στιγμής…. σαν να τους μάτιασε κάποιος και η μπάλα τους έπεσε στον κήπο που δεν έμπαινε ο ήλιος ποτέ… στην αυλή εκείνη που είπαμε παραπάνω. Κανείς δεν ήθελε να πάει, όλοι έλεγαν να ξεχάσουν τη μπάλα και να παίξουν κάτι άλλο, να πάρουν μια καινούρια ποιος θα τόλμαγε να τη ζητήσει από τους γονείς του; Δύσκολοι καιροί είχαν έρθει για τα όλους μας, πράγματα που εμείς θεωρούσαμε δεδομένα ζορίζονταν οι άνθρωποι να τα έχουν. Ο μικρός Κωστάκης ήταν ο μόνος που μίλησε θαρραλέα…
-θα πάω εγώ… είπε .ούτε να το συζητήσουν οι υπόλοιποι φοβόταν ότι θα έκανε κακό κ σε εκείνον αν έμπαινε μέσα κρυφά όπως σχεδίαζε. Σιγά μην ακούσει κανέναν τους όμως 5χρονών δεν ήταν ο τυπάκος κ τσαμπουκάς τρελός, με καρδιά μάλαμα όμως. Μια μικρή χαραμάδα στην πίσω μεριά του κήπου ήταν ικανή να τον χωρέσει το μικρούλη. μπήκε μέσα και δεν πίστευε στα μάτια του...Χιόνια..κρύο εγκαταλελειμμένα δέντρα και λουλούδια και στη μέση της αυλής ένα σπίτι άχαρο με σπασμένα παράθυρα, και τσακισμένα κεραμίδια πλησίασε στην πόρτα φοβισμένος και είδε… Τον είδε να κλαίει να πονά..να είναι μόνος…. και το μόνο που ήθελε να κάνε ήταν να πάει να του δώσει τη μπάλα να παίξουνε μαζί.
Ειλικρινά δεν ξέρω τι σκεφτόταν…. αλλά κάποια παιδιά, και κάποιοι μεγάλοι που μένουν παιδιά έχουν καρδιά ανοιχτή για όλους και βλέπουν τι κρύβεται πίσω από μια κρύα αυλή…
-έπεσε η μπάλα μας εδώ. θες να παίξουμε?
Αγρίεψε εκείνος… του φώναζε να φύγει
-Φύγε από εδώ..δε μένει κανείς εδώ, φύγε… δεν είδες την ταμπέλα έξω να μη μπει κανείς;;; φύγε γρήγορα..και έτρεξε να πάρει το μαχαίρι του να τρυπήσει τη μπάλα..
-Την είδα τη ταμπέλα αλλά το μόνο που ξέρω είναι ότι έχει 34 όμικρον..είναι το μόνο γράμμα που ξέρω να διαβάζω…
Μόλις το άκουσε αυτό γύρισε τον κοίταξε και άρχισε να γελάει..τόσο δυνατά τόσο έντονα που τα χιόνια στην αυλή άρχισαν να λιώνουν και το σπίτι να γίνεται ζεστό..τα λουλούδια στην αυλή ξανάνθισαν και πουλάκια ήρθαν και κάθισαν στα κλαδιά των δέντρων…
-Ώστε έχει 34 όμικρον ε? δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι…..
Έφτανε η αφέλεια και η καλοσύνη του μικρού να σπάσει ο πάγος από την καρδιά του και να ξαναρχίσει να ζει νέες ιστορίες… με φίλους, οικογένεια και φυσικά το μικρό Κωνσταντίνο… Και όταν τύχαινε καμιά φορά η μπάλα κάποιων παιδιών να έπεφτε πάλι στην αυλή του τα καλούσε μέσα τους έκανε σοκολάτα, τους κέρναγε μπισκότα και τους έλεγε ιστορίες αληθινές. όχι για μάγους και πρίγκιπες. αλλά ιστορίες για φίλους, παλιούς, νέους, για δάκρυα λύπης, χαράς και για παθήματα-μαθήματα που δεν θα ξεχάσει ποτέ…
Όχι ότι πίστευε ότι θα τους προφυλάξει να μη πονέσουν… αλλά για να ξέρουν ότι στα άσχημα υπάρχουν και τα όμορφα και ότι ό,τι και να έρθει στη ζωή τους θα βρεθεί ένας μικρός Κωστάκης που θα τα αλλάζει και πάλι όλα από την αρχή…………
Αυτά μου είπε… και αυτά σου γράφω…
είπε θα καταλάβεις εσύ όσα δε μπόρεσα εγώ…

Τα παιδιά και η μπάλα....

Όποιος κι αν είσαι Φίλε.....βγες γρήγορα από εδώ. Εδώ δεν έχει τίποτα άλλο να γραφτεί για τη φιλία.....ο δημιουργός της δεν μένει πια εδώ. Έφυγε γιατί μαύρισε και ξαναγύρισε ήρεμος και πράσινος αλλά σε άλλη διεύθυνση. Εδώ έχει μείνει μόνο η Κακιά του Αύρα. Μοβ και Κακιά γεμάτη παραξενιά φωνάζει στα παιδάκια....ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩΩΩ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΔΩ και όταν η μπάλα τους πέσει στην αυλή της την τρυπάει με ένα μεγάλο κοφτερό μαχαίρι και τους την πετάει πίσω κατεστραμένη. Για αυτό σου λέω Φίλε μου.....φύγε από εδώ.Και μην διαβάζεις άλλο ιστορίες ψεύτικες με φαντάσματα του παρελθόντος.Προχώρα παρακάτω φίλε όπως και ο άνθρωπος που έγραφε παλιά εδώ.....θα ζήσει νέες όμορφες ιστορίες......κάνε κι εσύ το ίδιο......

ΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.....ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Γράμμα στο γιο μου,

Γιέ μου, είμαι σίγουρος ότι στην ηλικία που θα διαβάσεις αυτό το γράμμα δεν θα με καταλάβεις και ίσως με τα χρόνια αν το διαβάζεις ξανά και ξανά  ίσως και να με καταλάβεις. Δεν προσπαθώ να δικαιολογηθώ, φταίω, φταίω που έχω γίνει από αυτούς που δεν περίμενα ποτέ ότι θα γίνω όταν ανατρίχιαζα στην ιστορία του Πολυτεχνείο και στο μεγαλείο όλων εκείνων που ανά τους αιώνες πολέμησαν για την Ελευθερία. την Παιδεία, την Ειρήνη. Προδίδω τους ήχους και τις μουσικές που με τόσο περηφάνια γέμιζα τα πνευμόνια μου όλα αυτά τα χρόνια. Νιώθω ντροπή που δεν τιμώ το χώμα τον προγόνων μου. Που κρύβομαι πίσω από το γραφείο και το πληκτρολόγιό μου. Που δεν είμαι στους δρόμους με τους υπολοίπους αλλά είμαι ένα γρανάζι του άδικου συστήματος. Που ζω στο μικρόκοσμό μου. Ναι παλεύω για σένα…….αλλά προδίδω και σένα γιατί δεν πολεμάω για την μελλοντική σου ελευθερία. Δεν φοβάμαι….. ντρέπομαι! Και το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να σε μάθω πώς να είσαι ελεύθερος άνθρωπος. Να ξέρεις ότι μπορεί να πούλησα το χρόνο και τις γνώσεις μου αλλά τη ψυχή μου δεν την πούλησα ποτέ. Είσαι  7 μηνών και κάθε φορά που μου γελάς νιώθω το χρέος να κρατήσω αυτό το χαμόγελο στα χείλι σου….όχι με το να σου παρέχω υλικά αγαθά αλλά με το να σου λέω μεγαλώνοντας να είσαι ελεύθερος, να μη σκύβεις το κεφάλι, να μην φοβάσαι. Ναι παιδί μου ήμουν κι εγώ στη χούντα……και τι έκανα; Τίποτα! Και ναι……ντρέπομαι για αυτό~

....φεύγουμ’ έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι μπερδεύουν ιστορίες καταρρίπτοντας την μοναδικότητα της Ψυχής και την ανθρώπινης Ζωής. Υπάρχουν αυτοί που σχετίζουν τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου με τη δολοφονία των αστυνομικών και κάποιοι άλλοι που θεωρούν ότι έπεσαν στο καθήκον και δεν πρέπει να γίνεται θέμα. Kάποιοι άλλοι τους λένε ήρωες άλλοι μπάτσους και άλλοι και άλλοι ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ!! ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΑ!!! Η Ψυχή έχει μοναδικότητα. Η Φύση έχει μοναδικότητα και διαφορετικότητα! Δεν μπορείτε να συγχέεται ιστορίες έτσι απλά!!! Αντί να σιωπήσετε ηχηρά σε αυτό που λέγετε ΘΑΝΑΤΟΣ και να βάλετε τον εαυτό σας στη θέση κάποιου από αυτούς. Κάθε Ψυχή που χάνεται είναι δάκρυα που χύνονται, είναι πόνος που ξεχύνεται σαν αρρώστια κολλητική. Εξάλλου ο Κ. Καρυωτάκης τα είχε πει χρόνια πριν……. Δανείζομαι τα λόγια του…..

Κι είμαστε νέοι, πολύ νέοι, και μας άφησαν εδώ, μια νύχτα σε ένα βράχο, το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά, χάνεται και ρωτιόμαστε τι να ‘χουμε, τι να ‘χω, που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ’ έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!   

«τύχη παιδί μου να συναντάς στη ζωή σου φίλους καλούς»

μια Φίλη μου έστειλε την Ιστορία της, και όπως σας έχω υποσχεθεί όταν στέλνετε μια ιστορία που έχει να κάνει με Φιλία θα την δημοσιεύω. Απολαύστε την...... εγώ κρατάω τη φράση της γιαγιάς της «τύχη παιδί μου να συναντάς στη ζωή σου φίλους καλούς»

Μια φορά και ένα καιρό….. έτσι δεν αρχίζουν όλα τα παραμύθια? Όλες οι ιστορίες της απλής καθημερινής μας ζωής? Ή κάπως έτσι…. γυρνάει η ανέμη για να ξετυλίξει τη κλωστή για ακόμα μια φορά και να αρχίσει η ιστορία…

Κάπως έτσι σήμερα το βράδυ ακολούθησα και πάλι το μονοπάτι που οδηγεί στην καρδιά μου, άνοιξα όλα τα συρτάρια, τα κουτιά, έκατσα και ξεφύλλισα το σωρό με τα χαρτιά που δεν τα πιάνει κανείς εύκολα όχι γιατί σε πονάνε άσχημα αλλά ίσως γιατί σου λείπουν πολύ… και τι βρήκα? Την ιστορία που σου γράφω σήμερα…

Μη με ρωτήσεις πότε έγινε….. μπορεί απλά και να είναι δημιούργημα της φαντασίας της σημερινής βραδιάς όχι όμως και τα πρόσωπα που παίρνουν μέρος σε αυτήν…

Ξύπνησα και δεν έλεγα να βγάλω το κεφάλι κάτω από τα σκεπάσματα… «που να ήμουν» σκέφτηκα και τεντώθηκα χωρίς να ανοίξω τα μάτια. Κάθε σπίτι έχει τη δική του μυρωδιά, το έχετε παρατηρήσει? και σε κάποια είναι τόσο έντονη που νοιώθω ότι και με κλειστά μάτια να με πάνε θα καταλάβω αμέσως που ακριβώς βρίσκομαι… έτσι και εκείνη την ημέρα. «μυρίζει Λάρισα» και άνοιξα τα μάτια να δω αν έχει ξυπνήσει η Μαρία. Κλασικά ήμουν στο σπίτι της κολλητής μου, ξεμείναμε παρεούλα από το προηγούμενο βράδυ, μετά από ένα υπέροχο φαγητό. 2 ρετσινάκια πολλά πατατάκια και πολλή πολλή ώρα με συζητήσεις για τα πάντα… κάπως έτσι  δεν κάνουν όλοι οι φίλοι? Αληθινοί φίλοι…. που μια ματιά αρκεί να καταλάβεις τι θέλουν και που η απόσταση είναι πολύ μικρή για να σταματήσεις να τους φέρνεις στο μυαλό σου κ να σχηματίσεις γρήγορα το νούμερο τους για να τους πεις από το πιο ασήμαντο μέχρι και το πιο σοβαρό προβληματισμό σου.

Η Μαρία είχε ξυπνήσει σχεδόν την ίδια ώρα, «καλημέρα κοριτσάκι, κοιμήθηκες καλά;» πάντα έτσι ρωτάει ακόμα και όταν όλο το βράδυ μπορεί να ροχάλιζα… οπότε εγώ σίγουρα καλά είχα κοιμηθεί… εκείνη δε ξέρω…. Είχαμε ξεραθεί κ οι δύο… και σίγουρα δεν ήταν πρωί κοντά 2 είχε πάει η ώρα… σηκωθήκαμε και πήγαμε στην κουζίνα για ‘πρωινό’. Κρύο γάλα και κέικ (απ’ τη μαμά της ) Δεν άργησαν να έρθουν και οι συγκάτοικοι, για μεσημεριανό εκείνοι βέβαια… ξέχασα να πω ότι η φίλη μου συγκατοικούσε με δύο ακόμα κορίτσια με τα οποία δεν τα βρίσκαμε και πολύ αλλά εντάξει… άλλωστε πέρασαν χρόνια τώρα… Σηκωθήκαμε λοιπόν πήγαμε στο δωμάτιό της ντυθήκαμε στα γρήγορα και κατεβήκαμε για πρωινή βολτούλα στο κέντρο. Γάντια σκουφιά κασκόλ μπουφάν εφοδιασμένες με τα πάντα… Έξω ήταν όλα κάτασπρα 2 μέρες χιόνιζε και το είχε στρώσει για τα καλά. με λίγο προσοχή και πολλά γλιστρήματα φτάσαμε στην αγορά βολτούλα στα μαγαζιά, χάζεμα στις βιτρίνες, πετάγοντας τα εντελώς άσχετα και συζητώντας για τα πάντα χωρίς λόγο και αφορμή. Ε… και γέλιο στο γέλιο σα  να ξεχαστήκαμε λιγάκι. δε καταλαβαίναμε που ήμασταν. «Σώσε μας» μου είπε η Μαρία μιας και με είχε για πολύ καλή πυξίδα…. όλους τους δρόμους απέξω και προσανατολισμός στο φουλ.. αλλά πού…..? λίγο το χτεσινό μας ξενύχτι λίγο το κρύο, λίγο το γέλιο ε ήρθε και κόλλησε η πυξίδα τι να κάνω? «το ’χω» της λέω αμέσως και στρίβω σε ένα στενό… και φυσικά δεν κατάφερα τπτ κύκλους κάναμε όλη την ώρα…

ευκαιρία λοιπόν να ανακαλύψουμε τον κόσμο.. χαχαχα

κάπως έτσι σκεφτήκαμε και οι δύο και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε από τον ένα δρόμο να χαζεύομαι να παρατηρούμε…

«ρε Μαρία πόνεσαν τα πόδια μου δεν μπορώ άλλο να κάτσουμε» κάτσαμε σε μία καφετέρια που βρήκαμε πήραμε ζεστή τέλεια σοκολάτα και χουχουλιάσαμε λιγάκι στο τζάκι που ήταν δίπλα μας… μέχρι που έξω σκοτείνιασε και είπαμε να φύγουμε.

Το ωραίο είναι ότι δεν είχαμε χαθεί τελικά.. αμέσως αναγνωρίσαμε την πλατεία, μα καλά που είχαμε το μυαλό μας? γελάσαμε δυνατά και προχωρήσαμε. Ώρα για κρέπα είπαμε μαζί και πήγαμε στη μποέμ κρέπα αλμυρή και για τις δύο και μια γλυκιά στη μέση. Σκάσαμε και επιστρέψαμε σπίτια μας….

Η μέρα μας δεν είχε τπτ σημαντικό εκτός από αυτά που λέγαμε… όμως αυτό δε σας το γράφω… είπαμε… υπάρχουν και προσωπικά δεδομένα που λένε…. Την ιστορία την γράφω γιατί μου λείπει λιγαααακι και για να σας πω για την κολλητή μου και την φιλία μας μια φιλία που ξεκίνησε ένα πρωί στη Λάρισα γράφοντας το πρόγραμμα μαθημάτων και κρατάει 10 χρόνια και κάτι και θα κρατήσει πολλά ακόμα… Ποιος να μου το έλεγε τότε…… Θεσσαλονίκη και Κρήτη θα βρισκόντουσαν ακριβώς στη μέση του χάρτη και θα ξεκινούσε αυτή η φιλία….

Εγώ είμαι αυτή που ονειροπολώ και εκείνη αυτή που μας προσγειώνει ξεροκέφαλες και οι δύο και πεισματάρες πολύ, ρομαντικές κ οι δύο, εγώ καλή στα πρακτικά εκείνη στα θεωρητικά μαθήματα αχτύπητο δίδυμο δηλαδή για να ξεμπλέξουμε τη σχολή μας. Εκείνη με ακούει ακόμα και τώρα, όπως πάντα, και όταν της λέω «σε κούρασα?» πάντα απαντάει «μη το ξαναπείς αυτό, για κάτι τέτοια είναι οι φίλοι» Είναι δίπλα μου ακόμα και στα πιο δύσκολα… δεν σταματάει να μου δίνει συμβουλές, να χαίρεται με τη κάθε χαρά μου και να κλαίει με την κάθε λύπη μου… καλόκαρδη κ γλυκιά είναι ο πρώτος άνθρωπος που μου έρχεται στο μυαλό όταν κάποιος μου μιλάει για φίλους του. Έλειπα στη μεγαλύτερη χαρά της, τον γάμο της, αν και ήθελα να είμαι εκεί….. αλλά δεν γινόταν.. όμως της υπόσχομαι ότι στην επόμενη θα είμαι εκεί (πρώτα ο Θεός)… κοντά στην γέννηση των παιδιών της… Να είναι καλά και ευτυχισμένη με τον Αλέξη της!!!

«τύχη παιδί μου να συναντάςΤάνια… φίλους από παλιά… πιο παλιά… και νέους φίλους… J

Ο Γαργαλιστής.........

Κάποια τυχαία μέρα των Χριστουγέννων του 2000……………………..

Στο τούρκικο καφενέ Κωνσταντινούπολη της παλιάς πόλης των Χανίων, μια καλή παρέα η «το παρεάκι» όπως τους άρεσε να αυτοαποκαλούνται περνούσαν μια συνηθισμένη τους βραδιά γεμάτο γέλιο, τραγούδι και πειράγματα. Ήταν όλοι τους εκεί….και ο Νίκος, ο Τάσος, το Μαράκι και η Αριστέα, ο Ντίνος, ο Φώντας και ο Πέτρος. Για αυτούς ήταν μια συνηθισμένη μέρα ξεγνοιασιάς και ανεμελιάς. Τότε δεν ήξεραν πόσο πολύτιμες ήταν οι στιγμές που ζούσαν αλλά ούτε και ότι κάποια στιγμή κάποιος θα έγραφε για τις ιστορίες καθημερινής τους τρέλας. Το τζάκι φώτιζε το ξύλινο δωμάτιο και η μυρωδιά του ναργιλέ με γεύση μήλο ήταν γλυκιά μέθη. Το κρασί στα μπρούτζινα γυαλιστερά τενεκεδάκια ξαναγέμιζε τα μικρά μας γυάλινα ποτήρια. Εμείς καθόμασταν γύρω από ένα ξύλινο τετράγωνο τραπέζι ξαπλωμένοι στον καναπέ με σχήμα Π που οι μαξιλάρες του ήταν ντυμένες με ανατολίτικα χρώματα. Ξάφνου…ο χρόνος σταμάτησε σαν κάτι μαγικό να συνέβαινε ο Νίκος μόλις είχε φυσήξει τον καπνό από το ματσούκι του Ναργιλέ, ο Τάσος με τα μάτια ολοκόκκινα έκανε γκριμάτσες στη Μαρία που γελούσε με τα χέρια σταυρωτά και τα μαλλιά της πίσω δεμένα. Ο Ντίνος με είχε αγκαλιάσει και μου έλεγε πόσο μ’ αγαπάει και η Αριστέα με το καφέ της πουλόβερ που είχε τραβήξει τα μανίκια τόσο πολύ για να καλύψει τις παλάμες της αμελοφιλοσοφούσε με τον Φώντα ο οποίος είχε ένα μάλμπορο στο στόμα του. Τότε κάποιος κατέβηκε από το τζάκι…….. ήταν λεπτός σα μακαρόνι και είχε μύτη κόκκινη και γαμψή σαν το παγόνι και στη πλάτη του είχε πάντα τη μικρή καρό του τσάντα! Ήταν ο Γαργαλιστής, αυτός που έκλεβε γέλιο και το έκρυβε σε μπουκαλάκια και μετά στο μυστικό του εργαστήριο μαζί με τη Θεία από το Παρίσι έκαναν αρώματα φτιαγμένα από γέλιο παιχνίδι ξεγνοιασιά και χαρά.  Αυτά τα μπουκαλάκια τα άφηνε σε παιδιά που είχαν ανάγκη το γέλιο. Κάνοντας δυο ακροβατικά μάζεψε το γέλιο απ’ όλα τα παιδιά! Και την ώρα που σκαρφάλωνε στη καμινάδα ο χρόνος ξανακύλησε κανονικά! Τότε τον πρόλαβα με την άκρη του ματιού μου. Είχα ακούσει ποιος ήταν και για αυτό ίσως πρόλαβα να τον δω. Απόρησα τότε γιατί ήρθε σε μας να μαζέψει το γέλιο και δεν πήγε σε μικρά παιδάκια…..αλλά χάθηκα στη λήθη της βραδιάς και στο χρώμα της φλόγας του τζακιού.

Χριστούγεννα 2010

Τις τελευταίες μέρες με ταλαιπωρούσε η ανάμνηση εκείνης της βραδιάς. Γιατί άραγε; Η μοίρα ξαναέφερε τους φίλους μου στο δρόμο μου αλλά…….το blog εξακολουθούσα να το έχω κλειστό ως σεβασμό στην πραγματική φιλία. Σε λίγες μέρες γίνομαι πατέρας και ΘΕΛΩ ΤΟΟΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. Να αγκαλιαστούμε να κλάψουμε. Αλλά τίποτα δεν είναι όπως τότε. Έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω. Πήρα ένα λευκό χαρτί και άρχισα να γράφω…….

Αγαπητέ Γαργαλιστή,

Δεν ξέρω αν υπάρχεις και αν σε είδα εκείνα τα Χριστούγεννα……το μόνο που ξέρω είναι ότι χρειάζομαι τη βοήθεια σου. Ελπίζω το γέλιο μας εκείνη τη νύχτα να βοήθησε κόσμο που το είχε ανάγκη. Σήμερα όμως το χρειαζόμαστε πίσω και πάλι εμείς. Γιατί εμώ αγαπάμε πολύ ο ένας τον άλλο……χρειάζεται ακόμα «κάτι» και η μόνη λέξη που μπορεί να το περιγράψει είναι το γέλιο! Αν λοιπόν καλέ μου ληστή σου έχει μείνει ένα μπουκαλάκι………δώσε το σε μας.

Σε ευχαριστώ

Μια κουκουβάγια

26-12-2010

Μόλις άνοιξε η πόρτα στο σπίτι του Τάσου……ήμασταν σχεδόν όλοι εκεί…….κυκλικά λες και ξορκίζαμε ένα κακό ξόρκι. Λες και αφήσαμε τους εγωισμούς μας να μας κάνουν κακό……σε λίγη ώρα περνούσαμε υπέροχα…..απλά όπως παλιά…..με τα αστεία μας, τα ταίρια μας, τους απογόνους μας εκτός και εντός κοιλιάς, τις μουσικές αλλά και τα πειράγματά μας. Το βράδυ έφτασα σπίτι με το άλλο μου μισό τόσο χορτάτος από ζωή…….είχα ένα γράμμα στο γραμματοκιβώτιο.

Αγαπητή κουκουβάγια,

Από το τελευταίο μπουκαλάκι εκείνης της νύχτας είχε μείνει  μια σταγόνα. Στην αρχή νόμιζα ότι δεν φτάνει αλλά για καλό και για κακό σας το έριξα……..τελικά δεν το χρειάζεστε…….τα μπουκαλάκια σας είναι οι σύντροφοί σας και οι καρποί σας.

Γαργαλιστής

Έτσι λοιπόν, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλω ότι το blog……ξανανοίγει

Γιατί μια κουκουβάγια επιτέλους έχει να πει μια Ιστορία

ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ

Καλημέρα,

σήμερα 2 Αυγούστου του 2010 πήρα μια απόφαση. Από σήμερα το blog θα είναι κλειστό. Δεν το κάνω για λόγους εντυπωσιασμού απλά όπως και κάθε πράγμα στη ζωή κάνει τον κύκλο του έτσι και αυτός εδώ ο ιστότοπος. Αυτό το blog το δημιούργησα με αγάπη και μεράκι για να μοιράζομαι τις "τρελές" ιστορίες μιας παρέας που υπήρχε πολλά χρόνια πριν. Βαρέθηκα να κυνηγάω φαντάσματα.......

Πολλοί από το pareaki είναι ακόμα στη ζωή μου και δύσκολα θα τους βγάλεις αλλά το blog θα έπρεπε να περιγράφει τις κοινές μας εμπειρίες σε μια εποχή που η ΦΙΛΙΑ είναι σπάνια, ανεκτίμητη και αναγκαία. Όταν έβλεπα τι φράσεις πληκτρολογούσατε στο google και σας "έστελνε" σε μας καταλάβαινα πόσο ανάγκη έχουμε όλοι για Φιλία.

Σιγά σιγά με τον καιρό το blog άλλαζε χαρακτήρα αφού έβαζα και κάποια δικά μου κείμενα. Αποφάσισα όμως ότι δεν πρέπει να το αλλοιώνω άλλο. Θα ξεκινήσω ένα νέο ιστότοπο ο οποίος θα φιλοξενεί τα κείμενά μου.

Έτσι λοιπόν όπως το 2000 μια Κουκουβάγια είχε να πει μια ιστορία για έναν Λύκο, ένα Φλαμίνγκο, ένα Χρυσόψαρο και ένα Γλάρο....... τώρα αυτή τη Κουκουβάγια δεν έχει τίποτα άλλο να πει.......

Σας χαιρετώ Φίλοι μου.......εις το επανειδείν

Ίσως αυτή τη φορά….. να μην γελάει μαζί μου

Το ξέρω ότι έχω πολλά όνειρα και πολλές φιλοδοξίες αλλά…… δεν θα καταφέρω να εκπληρώσω ΟΥΤΕ ένα αν δεν ξεφύγω από το αδιέξοδο που είμαι. Έχω κάνει τα σχέδια μου για το Χειμώνα…. Και ξέρω και το ρητό….. «όταν κάνεις σχέδια, γελά μαζί σου ο Θεός……»

Αυτή τη φορά όμως δεν είναι μόνο σχέδια

Είναι η αρχή ενός δρόμου που κάποιοι το λένε Πεπρωμένο , άλλοι Μοίρα,  εγώ απλά το λέω

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ!

Ο Ταχυδρόμος δεν αποχαιρετάει ποτέ……

Ίσως κανείς δεν ξέρει όλη την ιστορία. Ίσως αυτή η ιστορία να μην είναι ένα όμορφο παραμυθάκι όπως οι περισσότερες σε αυτό το blog. Ίσως αυτή η ιστορία μιλάει για μια κουκουβάγια που συνειδητοποίησε ξαφνικά!! Ότι δεν μπορεί να πετάξει!

Ήταν 2000 η χρονιά που περίμενα με ΤΟΣΗ λαχτάρα! Είχε έρθει η στιγμή να ζήσω μόνος, να αυτονομηθώ να κάνω ΟΛΑ αυτά που χρόνια ολόκληρα σκηνοθετούσα στο εφηβικό δωμάτιο μου ακούγοντας μελωδίες της εποχής όπως και τώρα γράφοντας αυτό το κείμενο. Το σπίτι ήταν έτοιμο κι εγώ σιγά σιγά ετοίμαζα τις κούτες. Ήταν η τελευταία μου μέρα κι έτσι είχα αρχίσει τις βόλτες. Για την ακρίβεια τους αποχαιρετισμούς…. Κάθε σπίτι και μια θλίψη στον πρόσωπο τόσο των φίλων όσο και των συγγενών.

Στεκόμουν έξω από το παλιό αρχοντικό. Πόσα όμορφα πράγματα είχαμε ζήσει εκεί τα 3 τελευταία χρόνια…. Την πόρτα άνοιξε ο αληθινός Φίλος….. κλαίγαμε σαν μωρά παιδιά και δεν ντρέπομαι να σας το πω. Του είπα να προσέχει και έφυγα.

Το τι ακολούθησε θα μου επιτρέψετε να τα κρατήσω για μένα…. είναι δικά μου φαντάσματα. Ίσως μια άλλη μέρα…..

Είχα επιστρέψει πίσω στο πατρικό μου….

Στο ίδιο εφηβικό δωμάτιο……

Όλων η ζωή άλλαζε αλλά εγώ…. περπατούσα στους ίδιους δρόμους, μιλούσα με τα ίδια άτομα, έκανε τα ίδια πράγματα…..

Τότε άρχισα τα «Καλώς όρισες….. Καλό ταξίδι!!!»

Κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα, Απόκριες και Καλοκαίρια ήμουν εκεί…. στο λιμάνι να πάρω λίγο από τον αέρα των καλών φίλων! Μέχρι που έγινα βράχος….. ο βράχος που είναι ΠΑΝΤΑ εκεί… καλωσορίζει, αποχαιρετάει αλλά είναι πάντα εκεί να τον χτυπάει το κύμα χειμώνα καλοκαίρι…….

Έτσι μια μέρα….. έγινα αυτός που δεν αποχαιρετά πια! Όχι δεν άλλαξαν τα αισθήματα μου….. απλά ΔΕΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩ! Έτσι, κάθε φορά λέω…. Τα λέμε αύριο… και χάνομαι!  

Μια από τις επόμενες μέρες …. Κλείνει το άλμπουμ φωτογραφιών των φοιτητικών μου χρόνων. Φεύγει και ο τελευταίος……

… δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω

Φταίει η ζωή που ναι μικρή…..

Τα φοιτητικά μου χρόνια μαζί τους ήταν πολύ λαμπερά! Πέρασα πολύ καλά αν και πολλές φορές αναρωτιέμαι πως με άντεχαν ή πως με αντέχουν ακόμα! Τόσοι χοροί, τόσα γέλια, τόσα κλάματα….. τόσα πειράγματα!!! Για μένα θα είναι πάντα οι άνθρωποι που θα τους χτυπάω με μανία τα κουδούνια, που θα ανοίγω ευθαρσώς το ψυγείο τους κι αν θα ήθελα να θυμούνται κάτι και οι τρεις από μένα είναι  το «τι θα λέτε στα παιδιά σας…..» και ίσως μια μέρα να πείτε στα παιδιά σας για τον τρελό Χανιώτη που σας ξεσήκωνε και τον ξεσηκώνατε.

Έτσι Ευαγγελία μου, είσαι η τελευταία… και πρέπει να σε αποχαιρετήσω από εδώ γιατί τις επόμενες μέρες θα εξαφανιστώ! Κι εγώ για εσάς θα είμαι ΠΑΝΤΑ εδώ, ο βράχος που θα περιμένει με ανυπομονησία να σας πει Καλωσορίσατε και μετά Καλό ταξίδι…. Και θα το κάνω με χαρά….

Οπότε κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι ότι είστε και οι τρεις στο λιμάνι της Σούδας…….

Φεύγετε κι εγώ πρέπει να κάτσω εκεί…… να σας κοιτώ να τρέχετε με τις βαλίτσες σας μέσα στη μπουκαπόρτα….. και χαίρομαι για εσάς…..

Μην λυπάσαι όμως….. γιατί αυτό το άλμπουμ χωράει κι άλλες φωτογραφίες…….

Εις το επαναδεί…

Η κυρα-Μιζέρια και ο Θάνατος

«Μια φορά κι έναν καιρό, λένε, ζούσε σ΄ έναν τόπο μια γριά που τα ΄χε τα χρονάκια της. Μοναδική της συντροφιά είχε μια αχλαδιά που μεγάλωνε κοντά στην πόρτα της καλύβας της. Ο κόσμος την φώναζε “κυρα-Μιζέρια”. Τα παιδιά της γειτονιάς της πήγαιναν και την κορόιδευαν και, σαν ερχόταν η εποχή που τα αχλάδια ωρίμαζαν, ανέβαιναν στην αχλαδιά και της έκλεβαν τα φρούτα! Η γριά τα κυνηγούσε και τα μάλωνε, αλλά πού να τα βγάλει πέρα μαζί τους!.. Στο τελείωμα μιας μέρας, εκεί που η γριά καθόταν στην αυλή κάτω απ΄ την αχλαδιά της, ένας ταξιδιώτης σταμάτησε μπροστά στην καλύβα της. Την ρώτησε αν θα μπορούσε να τον φιλοξενήσει για τη νύχτα που ερχόταν. Η γριά είπε στον ταξιδιώτη: “Έλα μέσα, ξένε. Κάπου θα βρω να σου στρώσω”. Όταν ξημέρωσε κι ετοιμάστηκε να φύγει, γύρισε προς το μέρος της γριάς και της είπε: “Γριά, για το καλό που μου έκανες ζήτησέ μου οτιδήποτε θελήσεις και η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί”. Η κυρα-Μιζέρια είπε: “Έχω μονάχα μία επιθυμία. Θέλω όποιος σκαρφαλώνει πάνω στο δέντρο μου, να κολλάει και να μην μπορεί να κατέβει αν δεν του πω εγώ”... 

Πέρασε ο καιρός και τα αχλάδια φάνηκαν να κρέμονται απ΄ τα κλαδιά του δέντρου κι άρχισαν να βαραίνουν ωριμάζοντας. Τα παιδιά της γειτονιάς- όπως το ΄χανε συνήθειο- φάνηκαν ξανά στην αυλή της γριάς, σκαρφάλωσαν πάνω στο δέντρο, έφτασαν μέχρι την κορφή του, έκοψαν τα φρούτα μα, σαν πήγαν να κατέβουν, δεν μπορούσαν! Ύστερα από πολλά παρακάλια η γριά δέχτηκε να τα αφήσει να κατέβουν απ΄ το δέντρο, αλλά με την υπόσχεση ότι δεν θα την ξαναενοχλούσαν ποτέ πια... Κύλησαν οι μέρες κι ένα σούρουπο, εκεί που η κυρα-Μιζέρια καθόταν κάτω απ΄ την αχλαδιά της, είδε να έρχεται κάποιος ταξιδιώτης απ΄ τον δρόμο.

Τα ποδάρια του λες και δεν πάταγαν στη γη, το ρούχο του γιομάτο τρύπες και κουρέλια, το πρόσωπό του σκοτεινό- μάτια δεν έβλεπες. Πλησίασε και στάθηκε μπροστά στην καλύβα της γριάς. Η κυρα-Μιζέρια, σαν τον είδε, τον ρώτησε: “Παιδάκι μου τίνος είσαι εσύ; Δεν σε ξέρω, τι ζητάς στα μέρη μας;”. Εκείνος αποκρίθηκε: “Γριά, είμαι ο Θάνατος και ήρθα να σε πάρω”.

Η γριά σαν τ΄ άκουσε απάντησε: “Αχ παλικάρι μου! Να ΄ξερες πώς σε περιμένω! Μα, μήπως μπορείς να μου κάνεις μια τελευταία χάρη; Δεν σκαρφαλώνεις λιγάκι στην αχλαδιά να κόψεις κάμποσα αχλάδια για τον δρόμο να ΄χουμε να τρώμε;”. Ο Θάνατος ξεγελάστηκε και σκαρφάλωσε πάνω στο δέντρο να κόψει τα αχλάδια. Μάζεψε όσα μάζεψε, γέμισε το σακούλι του, πάει να κατέβει, μα πού! Τα χρόνια πέρασαν και δεν πέθανε κανένας πια σ΄ αυτόν τον κόσμο. Οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί, οι παπάδες, οι νεκροθάφτες άρχισαν να παραπονιούνται. Έχαναν τις δουλειές τους και πεινούσαν. Εκτός απ΄ αυτό, υπήρχαν άνθρωποι που είχαν παραγεράσει, έφτασαν στα τελευταία τους και ένιωθαν κουρασμένοι από τη ζωή. Ήταν έτοιμοι για το ταξίδι στον άλλο κόσμο και περίμεναν την ώρα του λυτρωμού. Μα πού ο Θάνατος; Ήταν κολλημένος στην αχλαδιά της γριάς! Όταν έφτασαν όλα αυτά στ΄ αυτιά της κυρα-Μιζέριας, γυρίζει και του λέει: “Θάνατε, δεν μου λες, άμα σ΄ αφήσω να κατέβεις θα μου υποσχεθείς ότι δεν θα ξανάρθεις ποτέ να με πάρεις;”. Το σκέφτηκε καλά ο Θάνατος. Είδε και τη δουλειά που είχε μαζευτεί, τι να κάνει; “Μια ψυχή λιγότερη τι αξία έχει; Μια παλιόγρια είναι του λόγου της”, σκέφτηκε... Από τότε ο Θάνατος έρχεται και φεύγει σε τούτο τον κόσμο και κάθε φορά παίρνει πλούσιους, παίρνει φτωχούς, παίρνει άντρες και παίρνει γυναίκες, καμιά φορά ξεχνιέται και παίρνει και παιδιά, παίρνει χοντρούς και παίρνει και αδύνατους. Μα η κυρα-Μιζέρια από τότε, λένε, μένει για πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους...».

ΥΓ:Παραμύθι από το Πουέρτο Ρίκο, ένα από τα δώδεκα παραμύθια ενός καταπληκτικού ημερολογίου με τίτλο «Λαϊκά παραμύθια από τις άκρες του κόσμου» (Εκδ. Α/συνέχεια), τα οποία επιμελείται ο Δημήτρης Προύσαλης.

Ένα ηλιόλουστο βραβείο!

Με μεγάλη χαρά άνοιξα το μήνυμα του Φίλου μου Πάνου από τις Γλυκοιστορίες. Επέλεξε το blog μου για το ηλιόλουστο βραβείο. Δεν θα πω ψέματα έκανε μια Κουκουβάγια να φουσκώνει σαν παγώνι και έναν Ταχυδρόμο να πέρνει επιτέλους κι αυτός γράμμα. Σ΄ευχαριστώ θερμά λοιπόν εκ μέρος του pareakiou. Σύμφωνα λοιπόν με τους κανόνες αποδοχής του, θα πρέπει και εγώ με τη σειρά μου, όπως θα κάνουν και αυτοί που θα το παραλάβουν, να:

1)Τοποθετήσουν το βραβείο στο blog τους
2)Να το χαρίσουν επίσης σε άλλους 12 μπλογκερς της επιλογής τους.
3)Να βάλουν λίνκ στα ονόματα των μπλογκερς που θα το χαρίσουν.

4)Να το ανακοινώσουν στο μπλογκ των οποίων το χάρισαν

ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΒΕΒΑΙΑ!!!!

 

 

Όμορφα και αληθινά

Να φύγετε να πάτε αλλού

Σκέψεις μια Νεράιδας

Εμείς οι άνθρωποι των παλτών 2

Χάθηκα το ξέρω, για αυτό και σας έχω ένα παραμυθάκι. Ένα ακόμα παραμυθάκι από αυτά που λέω συχνά εδώ μέσα.

Αυτή η ιστορία είναι για έναν άντρα που αγαπούσε πολύ τον Χειμώνα. Όσο κρύο κι αν έκανε αυτόν δεν τον πείραζε κι όταν έβρεχε μπορούσες να διακρίνεις ένα μικρό γέλιο στην άκρη των χειλιών του. Φορούσε πάντα ένα καπέλο κι ένα μαύρο μακρύ παλτό με το γιακά του σηκωμένο. Στα χέρια του κρατούσε μια μακριά μαύρη ομπρέλα με ένα ξύλινο γυριστό χερούλι και τον λαιμό του στόλιζε κάθε φορά κι ένα άλλο κασκόλ. Για αυτό όλοι τον έλεγαν..τον άνθρωπο με το παλτό. Πάντα την πρώτη μέρα του χειμώνα σαν ιεροτελεστία άνοιγε την ντουλάπα και με ευλάβεια έβγαζε έξω το παλτό του ή τον παλιόφιλο όπως του άρεσε να το λέει. Δεν είχε κι άδικο είχαν περάσει πολλά μαζί… τόσα κρύα τόσους χειμώνες τόσα ταξίδια…. Τόση μοναξιά! Μόνοι ανάμεσα σε πολλούς. Πάντα στα δύσκολα ήταν μαζί. 

Ακόμα κι όταν γνώρισε την όμορφη δεσποινίδα από την μακρινή πόλη και σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο έπρεπε ν ταξιδεύει για να τη βλέπει, το παλτό του φύλαγε με προσοχή τα εισιτήρια στις τσέπες του και προστάτευε τον Κύριό του από το κρύο και την βροχή. Αυτό το χειμώνα όμως κάτι είχε αλλάξει… ο Κύριος και η Δεσποινίδα έμεναν πλέον μαζί και γέμιζαν με αγάπη και ζεστασιά το δικό τους σπιτικό. Όταν έφτασε ο χειμώνας ο Κύριος πλησίασε την ντουλάπα κι αφού την άνοιξε έβγαλε έξω το παλτό του. Όταν το φόρεσε ένιωσε άδειος πια…. Κάτι έλειπε. Έβγαλε το παλτό το ξαναέβαλε στην κρεμάστρα και πήρα αγκαλιά την δεσποινίδα του…. Αυτή τον κοίταξε με τα λαμπερά της μάτια που ήταν γεμάτα από αγάπη και ζεστασιά και τον ρώτησε τι συμβαίνει…… αυτός απάντησε  "Εσύ είσαι πλέον το παλτό μου……. Για αυτόν και για όλους τους χειμώνες που θα έρθουν." Βέβαια και τον παλίοφιλό του δεν τον ξέχασε.....πως μπορούσε άλλωστε; Απλά δεν ήταν πια μόνος του....γιατί εμείς, τους καλούς φίλους δεν τους ξεχνάμε. Ποιοί εμείς; ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΩΝ ΠΑΛΤΩΝ

Αυτή την ιστορία την αφιερώνω στο δικό μου παλτό..... την Τάνια,,,,,,,

{…βάλε με ρούχο….μέσα στο κρύο….κι όταν φοβάσαι θα σου λέω είμαστε δύο         

Λυπάμαι όλες εσάς….

Τις ξαναμμένες βλάχες που περιφέρεστε με τα πόδια ανοιχτά και αφρούρητα. Κράζετε ότι τάχα γελάτε μπας και γίνεται σειρήνες κανενός πεινασμένου και τον φυλακίσετε στους μηρούς σας. Βγάζετε βιτρίνα τη ζωή σας και αναζητάτε σχόλια μπας κι αποκτήσει λίγο νόημα. Πόσο σας λυπάμαι…… όσο μπογιά κι αν βάλετε στο πρόσωπό σας δεν θα κρύψει τη θλίψη που εγώ βλέπω κι όσο κοντή κι αν είναι η φούστα σας δεν θα τραβήξει από μόνη της ένα αληθινό αρσενικό. Ακέφαλες που διαλαλούν ότι τριγύρω βλέπουν ακέφαλους….. μα τι άλλο μπορούν να δουν με το κάτω τους κεφάλι

Λυπάμαι όλες εσάς…….

Το παραμύθι των 4 φίλων και η σημαία της Φιλίας

Θυμάστε τι σας είχα πει; Στη πρώτη ευκαιρία θα ξαναράψω την σημαία που με τα ίδια μου τα χέρια έκαψα. Έγιναν πολλά γεγονότα τον τελευταίο μήνα. Κυρίως καλά….. πληγές έκλεισαν και λίγο πιο ήρεμος πια προσπαθώ να ξαναράψω την σημαία της φιλίας μας. Το θέμα είναι όμως ότι δεν πρέπει να έχει το ίδιο έμβλημα…..πρέπει να διαφέρει…… ψάχνοντας στις άκρες του μυαλού και της φαντασίας μου δεν έβρισκα τίποτα ώσπου…..έκλεισα τα μάτια και άρχισα να γράφω το δικό μας παραμύθι……..

…μια φορά κι έναν καιρό…..ήταν τέσσερις φίλοι πολύ αγαπημένοι. Ήταν τόσο διαφορετικοί κι όμως το δέσιμό τους έμοιαζε φοβερό.

Η φιλία τους κρατούσε δυνατά για χρόνια μέχρι που μια κακή μάγισσα τους καταράστηκε να σκορπιστούν σε όλη την υδρόγειο σε τέσσερα διαφορετικά σημεία. Οι τέσσερις φίλοι αν και ευτυχισμένοι με τη ζωή τους κάτι τους έλειπε….. όσο εγωιστές και να ήταν κάποιοι από αυτούς κρυφά στα όνειρά τους περίμεναν πως και πώς να ξανασμίξουν!

Τότε η Θεά Φιλία…..βλέποντας τη θλίψη στη ψυχή τους έστειλε σημάδια. Τα σημάδια έλεγαν ότι για να λυθούν τα μάγια πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα και να κρατάν ο καθένας από ένα κομμάτι από τη σημαία του κράτους στο οποίο βρίσκονταν. Έπρεπε να ενώσουν τα κομμάτια και να φτιάξουν μια μεγάλη ενιαία σημαία…αυτή της ΦΙΛΙΑΣ!

Έτσι λοιπόν πρώτος εγώ πήρα κι έκοψα με ευλάβεια ένα μεγάλο κομμάτι από τη γαλανόλευκη…. Σύντομα ο Νίκος θα φέρει το κομμάτι του από την Αμερική και λίγους μήνες αργότερα ο Ντίνος θα γυρίσει νικητής από την Αγγλία. Το τελευταίο κομμάτι είναι αυτό του Βελγίου….ελπίζω να καταφέρουμε να το ενώσουμε αλλά δυστυχώς φίλοι μου αυτό το παραμύθι δεν έχει ακόμα ΤΕΛΟΣ διότι δεν έχει γραφτεί….. Τελικά τι θα γίνει; Θα καταφέρουν οι 4 φίλοι να νικήσουν τον εγωισμό τους και να ξαναράψουν τη σημαία τους;……..θα δείξει…………..

Τα μεταλλικά Φτερά.....

…………….περπατάω συνεχώς…..το βήμα μου αργό και σταθερό. Ο καιρός είναι ευχάριστος…Φθινόπωρο πρέπει να είναι……μα πού βγάζει αυτό το μονοπάτι; Κοιτάω δεξιά κι αριστερά….δέντρα….ελιές, πορτοκαλιές…..είναι τόσο όμορφα! Είναι τόσο ήσυχα και μυρωδάτα….. μα που βγάζει αυτό το μονοπάτι;;
Ισιώνω το καπέλο μου και φτιάχνω τη τσάντα στον ώμο μου. Για ακόμα μια φορά δεν μου κάνει ΚΑΜΙΑ εντύπωση που τη φοράω…λες και είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου. Για ακόμα μια φορά δεν μου έκανε καμία εντύπωση που είμαι ταχυδρόμος.



Την ησυχία του δρόμου στόλισε ένας επαναλαμβανόμενος ήχος. Κάτι ερχόταν από μακριά. Ο ήχος γινόταν όλο και πιο έντονος…..
Πήγα στην άκρη του δρόμου και στάθηκα. Κοίταξα πίσω μου και είδα ένα δίκυκλο να πλησιάζει…..ήταν μια βέσπα.

Αφού μάρσαρε μια δυο φορές σταμάτησα μπροστά μου. Ο αναβάτης ήταν ένα γελαστό αγόρι που φορούσε ένα κράνος. Όχι οποιοδήποτε κράνος όμως…ένα κράνος από αυτά που φορούν οι πιλότοι. Πλέον ήξερα τι έπρεπε να κάνω….άνοιξα την τσάντα μου και τον πλησίασα περιμένοντας το γράμμα του …..έβγαλε το κράνος του και το έβαλε στην τσάντα μου. Γέλασα….του λέω….ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΑ ΑΥΤΟ!!!

Δεν παραδίδεις δέματα με ρώτησε;
Εεεεε ναι είπα αλλά ξέρεις…..
Τότε με διέκοψε λέγοντας……Φίλε συγγνώμη αλλά έχω πτήση και δεν μπορώ να χασομερώ! Το είπε σαν το παιδί που υπερηφανευόταν για το νέο του παιχνίδι!!! Έβαλε μπροστά τη μηχανή και μου είπε……

Να της πεις…ότι κάθε φορά που θα πετάει από χαρά…..θα την προσέχω εγώ…..

Και έφυγε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα καν να τον χαιρετίσω….

Μετά από λίγα λεπτά…..ένα αεροπλάνο έκανε ελιγμούς πάνω από το κεφάλι μου σαν να ήθελε να μου δείξει πόσο καλά είναι εκεί πάνω……εκεί.....με τα μεταλλικά φτερά!

Ο σημαιοφόρος καίει τη σημαία……

Ο σημαιοφόρος καίει τη σημαία……

Αυτό το blog το ξεκίνησα με σημαία μου τη φιλία και περήφανα φούσκωνα καθώς σας περιέγραφα πόσο ωραία περνάω με τους φίλους μου και πόσο σημαντική είναι η φιλία στη ζωή… λέξη ΙΕΡΗ όπως πιστεύω……

ΕΓΩ ο σημαιοφόρος……που σήμερα ως ένας διαδικτυακός διαδηλωτής καίω τη σημαία που τόσο υπερήφανα σας μοστράριζα……οι ιδέες μου παραμένουν ίδιες αλλά μετά από έναν απολογισμό πριν την αλλαγή του έτους θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο ΕΓΩιστή παρά πρεσβευτή της φιλίας. Γιατί; Γιατί έχασα ανθρώπου σημαντικούς για εμένα και εξακολουθώ να χάνω χρόνο με το χρόνο. Γιατί όσο μεγαλώνουμε λέει…..κρατάμε τους αληθινούς και όχι τους σκάρτους. Έτσι κι εγώ ήμουν σκάρτος για κάποιους και κάποιοι υπήρξαν σκάρτοι για μένα. Δεν ξέρω τι γίνεται αλλά κάθε φορά πονάει…..είναι σαν να χάνεις κομμάτι σου…..σαν μια μικρή αποχώρηση. Θα μου πεις γιατί δεν προσπαθείς; Και συνέχεια ένα δίλλημα που πρέπει να απαντήσω….. ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΦΙΛΙΑΣ;

ΟΧΙ απαντώ συνεχώς στον εαυτό μου. Τι είναι οι φιλίες ΔΑΝΕΙΑ;;;;

Με πούλησε αλλά….ΤΟΣΑ χρόνια φίλοι είμαστε!!!! Τι είδους δικαιολογία είναι αυτή;

Οι πραγματικοί φίλοι είναι παρόν ακόμα και όταν είναι απών. Αυτό έγραψα σε μια ευχητήρια κάρτα κάποιες μέρες πριν σε μια καλή φίλη. Δεν είναι η καθημερινότητα ούτε οι βόλτες και τα ξενύχτια…. είναι το να νοιάζεσαι, τα να προσέχεις τον άλλον…να αγαπάς τα ελαττώματα του, να σέβεσαι το ντύσιμο και το γούστο του. Να παίρνεις και να δίνεις από αυτόν.

Ακόμα και τώρα που γράφω είμαι πολύ μπερδεμένος. Δεν ξέρω ποιον πρέπει να συγχωρήσω και από ποιον πρέπει να συγχωρηθώ. Σέβομαι αυτούς που θέλησαν να προχωρήσουν στη ζωή τους και επιδίωξαν αλλαγές αλλά ………με τι κόστος; Ο χρόνος θα δείξει.

Είχα σκοπό σε αυτό το κείμενο να γράψω ονόματα και αλήθειες…..θα το κάνω αλλά λίγο έμμεσα. Φανταστείτε ένα τεράστιο σάκο με πολλά ονόματα. Τα ονόματα αυτά είναι

· Τάσος

· Κυριάκος

· Μαρία

· Αριστέα

· Σοφία

· Παντελής

· Ευαγγελία

· Βασίλης

· Νίκος

· Ντίνος

Και μέσα σε ένα κουτάκι χαρτάκια….μικρά που αραδιάζουν αλήθειες…..γλυκές και πικρές……έτσι όπως είναι η ζωή……

• Θα ήθελα λίγο να σταματήσεις να μιλάς και να ακούς και τους γύρω σου. Δεν φτάνει μόνο να είσαι παρών. Έχουμε ανάγκη να μας ακούς…. Παλιά το έκανες….. μην ζητάς να σε σκέφτονται μόνο…..να σκέφτεσαι κι εσύ εμάς…… Ο καβγάς μας άφησε σημάδια….ας μην γίνουν ρωγμές.
• Για μας τους δύο τα λόγια είναι περιττά. Ξέρω έχω χαθεί λίγο αλλά….έτσι είμαστε εμείς….τόσο διαφορετικοί αλλά τόσο ίδιοι. Να ‘σαι καλά. Χαίρομαι που υπάρχεις ακόμα στη ζωή…..
• Μου έλειψαν οι φιλοσοφικές μας συζητήσεις και οι αναλύσεις μας. Ελπίζω να κάνουμε σύντομα μια από αυτές.
• Μου έλειψαν οι μέρες που μας πρόσεχες…..το ξέρω ότι σου λείψαμε όλοι και πιο πολύ αυτό το ΟΛΟΙ! Ξέρω ότι με έχεις πάντα σε μια άκρη του μυαλού σου. Εμένα κι όλους…όπως αρμόζει σε μια σωστή μάνα
• Για σένα θα μπορούσα να γράφω ώρες πόσο λυπάμαι που δεν με θες πια στη ζωή σου. Το σέβομαι αλλά θα ήθελα κάποια στιγμή να μου δώσεις άλλη μια ευκαιρία. Παραδέχομαι ότι έφταιξα…..απλά προσπάθησε να με καταλάβεις κι εσύ…..Εκεί που είσαι στα ξένα…. μακάρι κάποια στιγμή να με συγχωρέσεις. Πιστεύω μέσα μου ότι το διαβάζεις το blog. Αν ναι…περιμένω τις ευχές σου….από μένα ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ!!
• Είσαι νέος ακόμα… έχεις πάθος και ενέργεια. Για αυτό μου αρέσεις. Δέξου μας για το μέσα μας και όχι για το πανωφόρι μας….. αλλά είσαι μικρός ακόμα. Θα μάθεις!
• Παλιά πίστευα ότι δεν θα με μάθεις ΠΟΤΕ! Τσαντιζόμαστε κι οι δύο εύκολα η αλήθεια είναι….ο χρόνος όμως έδειξε ότι έχουμε χτίσει θεμέλια δυνατά που δύσκολα θα γκρεμιστούν. Ελπίζω να το ξέρεις πλέον ότι θα είμαι ΠΑΡΟΝ ακόμα και όταν είμαι απών.
• Για σένα τα λόγια θα είναι λίγα και καλά….όπως σου ταιριάζουν. Είσαι φίλος και το έχεις αποδείξει!
• Μου έχεις λείψει κάθαρμα. Περνάς φάση και το έχω καταλάβει…..σε περιμένω να τα πούμε. Εξάλλου εμείς καπνίζουμε πάντα απ’ το ίδιο πακέτο δηλαδή φουμάρουμε τον ίδιο καπνό.
• Έχω μπερδευτεί πολύ με τη συμπεριφορά σου. Δεν ξέρω τι είμαι πιο πολύ….στενοχωρημένος ή εξοργισμένος! Τελικά πέρασες την μαρμάρινη πύλη. Πήγες να πιεις νερό χωρίς το άλογο και το σκύλο σου. Οι καλοί φίλοι δεν είναι ανάγκη να είναι κάθε μέρα μαζί…..αλλά ξέρουν πότε οι φίλοι τους είναι χαρούμενοι και πότε όχι. Λυπάμαι αλλά εγώ προτιμώ να περπατάω αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένος μέχρι να βρω την πηγή εκείνη που θα μπορέσουμε να πιούμε και οι τρεις…..γιατί στην πηγή με την μαρμάρινη πύλη……παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους…

Σήμερα στέκομαι μπροστά σας σχεδόν γυμνός…. Στέκομαι πάνω στις στάχτες της σημαίας που κάποτε κρατούσα και υπηρετούσα! Θα την ξαναράψω όμως….. να είστε σίγουροι…….

Θα ήθελα πολύ να γράφω με μολύβι τώρα…….

Θα ήθελα πολύ να γράφω με μολύβι τώρα…….

για να βλέπετε πόσο οργή βγάζω στο χαρτί



θα ήθελα να πιάνατε τις φλέβες στα χέρια μου τώρα……

για να νιώσετε το αίμα μου καυτό να κυλάει πιο γρήγορα από άλλες μέρες



θα ήθελα να μαζεύατε τα δάκρυα που τρέχουν απ΄ την ψυχή μου….

Μήπως και πνίξουν αυτούς που αφαίρεσαν τη ζωή ενός παιδιού



Θα ήθελα πολύ να νιώσετε τον πόνο αυτής της μάνας…….

Μήπως ο πόνος αυτός αφοπλίσει άλλα χέρια


Όλοι εσείς σαν κι εμένα…. Κρυμμένοι στα γραφεία σας κυνηγώντας ανούσια πράγματα δεν μπορεί να μην είχατε αυτά τα συναισθήματα μέσα σας….. δεν μπορεί να μην νιώσατε την ανάγκη να βγείτε έξω και να φωνάξετε….. όχι μόνο για αυτή την αθώα ψυχή αλλά για τις δικές μας ψυχές που κάθε μέρα… κάθε ώρα κάποιος μας ρίχνει δύο πυροβολισμούς στους δρόμους των δικών μας Εξαρχείων.


Θα ήθελα πολύ να γράφω με μολύβι τώρα…….

Εκεί κοντά να σου γράφω….Καλό ταξίδι……

Εμείς οι άνθρωποι των παλτών

Δεν ήξερα τι με ενοχλούσε….λες και έφταιγε ο αέρας γύρω μου…..η στεγνή άσφαλτος, ο ξηρός αέρας, η ζέστη. Κάθε πρωί που άλλαζα την ημέρα στο ημερολόγιο και έβλεπα «Νοέμβρης»! Στα χαρτιά ναι….στη πράξη όμως; Αυτή η ζέστη!

Γυρνώντας ξημερώματα από ξενύχτι που είχα να κάνω μήνες καθισμένος στο καινούργιο μου αυτοκίνητο κάποιες στάλες έπεσαν στο καθαρό μπαμπρίζ μου. Οι υαλοκαθαριστήρες ξεκίνησαν και ένα χαμόγελο στόλισε το πρόσωπό μου. Επιτέλους ψυθήρισα ζαλισμένος από το λευκό κρασί και τις όμορφες μελωδίες της οκτάβας.

Δίπλα μου εσύ μου κρατούσες το χέρι και καλωσορίζαμε το χειμώνα. Παρκάραμε έξω από το νέο μου σπίτι. Βγαίνοντας συνειδητοποίησα πόσα είχαν αλλάξει….
Εσύ δίπλα μου, νέο αμάξι, νέο σπίτι…..και ξαφνικά…..αυτή η μυρωδιά! Η μυρωδιά από το τζάκι του γείτονα, αυτό το καμμένο ξύλο σε συνδυασμό με το βρεγμένο χώμα. Οι δρόμοι γυάλιζαν από την βροχή λες και τη λαχταρούσαν μέρες.

Υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν το καλοκαίρι….ίσως οι περισσότεροι…. Αλλά υπάρχουμε κι εμείς….που αγαπάμε τη ζεστή σοκολάτα και το τσάι, που ψήνουμε κάστανα στο τζάκι και χαζεύουμε τη φλόγα. Που μας αρέσει να βλέπουμε τα δέντρα να ρίχνουν τα φύλλα τους και σιγά σιγά να ετοιμάζονται για τα καινούργια.

Υπάρχουμε κι εμείς που μας αρέσει να βάζουμε γάντια και κασκόλ….που όταν ήμασταν μικροί παίζαμε με την ομπρέλα μέχρι που ξεχνούσαμε τη βροχή και γυρνούσαμε σπίτι βρεγμένη από την κορφή ως τα νύχια. Εμείς….που περιμένουμε να βάλουμε πως και πως το παλτό μας……

Εμείς οι άνθρωποι των παλτών…….

Μόλις είχα ανοίξει τη πόρτα και σου κρατούσα το χέρι. Πριν ξαπλώσουμε για ύπνο κάτω από το ζεστό μας πάπλωμα άνοιξα την ντουλάπα. Ήταν εκεί….και πάλι με περίμενε με ανυπομονησία……έβγαλα την κρεμάστρα και το άφησα έξω……και πάλι μαζί θα βγάλουμε το χειμώνα φίλε……

….εμείς οι άνθρωποι των παλτών…….